Auteur: La Verna (Pagina 1 van 12)

Yellowstone… Jackson Hole… & My soulmate

Eindelijk was het zover!

Na het aanleveren begin december 2021 van ons Januari – Maart 2022 La Verna tijdschrift, vertrokken we op 15 december naar ons Amerikaans huisje, in Ennis – Montana.
Al 12 jaar ons hart- en zielsplekje in de Rocky Mountains. We keken er enorm naar uit om de bergen terug te zien, de kleurrijke zonsopgangen te beleven, alsook de intens donkere hemel met zijn blinkende sterren en prachtige maan. Opnieuw de stilte en wilde dierengeluiden beluisteren… Ja, er helemaal klaar voor! 

Mijn echtgenoot was super blij met het vooruitzicht zelf een grote kerstboom te kappen in het bos, hem te decoreren en ons geliefd ‘eland kerststalletje’ zijn plekje erbij te geven.

Initieel was ons plan te vertrekken op 14 maart 2020. Maar daags voordien ging de ganse wereld in lock down. Alle grenzen werden gesloten, onze Esta Visa’s geannuleerd, reizen was compleet ‘out’ wereldwijd…
En dit net toen wij alle tijd hadden om ginder te zijn! We hadden immers ons 53 jarige bestaande familiezaak overgelaten eind december 2019. Dus eindelijk konden we er langer blijven… maar niet dus. Covid-19 was er.
Augustus 2019 was de laatste keer dat we er waren, dus zo’n 2 jaar en 4 maand later was het verlangen ons huisje terug te voelen, warmte en liefde te geven heel groot.

Nog extra voor ons vertrek, zodra we vernamen dat ergens in November 2021 Amerika zijn grenzen ging openen, plande mijn echtgenoot zijn tweede rugoperatie speciaal begin november, 6 weken platliggen en dan helemaal klaar om de lange reis te maken. Spannend en intens, maar eindelijk gebeurde het.
15 december vertrokken we 😊 en alles liep vlot. Vijfentwintig uur later waren we aan onze andere voordeur.
Onze zelf gekapte kerstboom brachten we de vierde dag in huis, met alle decoratie en lichtjes gaf het dadelijk een heerlijke warme sfeer. We waren er, yeeha!

13 dagen later kregen we nieuws uit België dat de mama van mijn echtgenoot overleden was, 3 dagen voor haar 99e verjaardag. Hij is dadelijk terug naar België gegaan, ik bleef ginder. De reis was te zwaar voor me, ik was ziek. Maar in mijn hart was ik bij onze familie en het afscheid van ‘grote moe’. Het was haar wens geen ‘100’ te worden zei ze altijd. Haar wens werd vervuld, ze was nu bij ‘grote va’ die ze al 32 jaar miste.

Qua temperaturen was het absoluut aanpassen, -22°C tot – 32°C, die nog lager gingen gezien wind en felle sneeuwstormen door de vallei raasden. Gevoelstemperaturen tot -42°C, dat is echt berenkoud! Je blijft lekker binnen en dankbaar geniet je van de warmte en geborgenheid in je huisje.
Alzo was er veel tijd om creatief te zijn, te breien en te schilderen in mijn studio. Twee en een half jaar immers had ik geen nieuwe werken kunnen binnenbrengen in Gallery 287 in Ennis. De galeriehoudster Cathy was super blij me te zien en ik haar. Ik kon weer nieuwe werken maken en in de galerij tentoonstellen. Het was genieten ook van alle andere ‘Home made in Montana’ creaties van andere kunstenaars die ik lang niet meer gezien had. 

Het bleef wel koud maar er waren ook zonnige dagen zonder wind, dus tripjes op onze quad de besneeuwde bergen in, dat was genieten! Ik voelde opnieuw dat dit ‘echt mijn plek’ is waar ik moet zijn. Het werkt zo helend. Mijn hart en ziel krijgen zo’n voeding, gewoon in die prachtige natuur zijn is een wonderlijk medicijn…

Een bezoek aan Yellowstone deed me ook weer echt thuiskomen.
Wat had ik het gemist! Mijn hartje maakte een sprongetje, ik was er!
Je ruikt gewoon de diepe ‘oermoeder Aarde’. De sulfergeur (rotte eieren geur noemen velen het) ruikt voor mij heerlijk! Verslavend zelfs want zodra we binnenrijden zet ik het raam van de auto open, ik wil die geur voortdurend in me opnemen en het geeft zo’n diepe verbinding met de aarde en wat er allemaal in en op leeft. Op bepaalde plekken hoor je de aarde onder je kolken, wild klotsend water met hun ‘Roaring Mountain’ geluiden. Er leeft veel onder je… dat hoor je, voel je én ruik je. Uniek!
Reeds 28 jaar is Yellowstone een herbronplek voor me, de natuur die je telkens ziet veranderen, hoe ze zich aanpast en herstelt, maar absoluut ook van zich laat horen. Alles leeft!
Bij deze trip was het -29°C en dan zie je kraaien, zwanen op de rivier, wolven, coyotes, buffalo’s… Verbluffend hoe zij deze winterkoude en sneeuw trotseren, er leven en overleven. Het maakt enorme indruk op me. Moeder natuur gaat haar gang want hier en daar zie je karkassen liggen waar andere dieren hun voeding in vinden en alzo in leven blijven. Zelfs muizenspoortjes in de sneeuw…
Het is een unieke plek, een boeiende wereld die hard is maar ook zo teder en mooi. 

Nog een energetisch heel voedende plek voor mij is Jackson Hole in Wyoming. Zo’n 3 uur rijden van bij ons. We wilden dit doen op een moment dat er geen sneeuwstormen waren, gezien de trip je toch over bergpassen brengt en heel spannend kan zijn. Maar het was heerlijk! De trip verliep heel vlot en we genoten van de zo mooie landschappen. In dit kleine stadje zijn 30 kunst galerijen, waarvan wij er 10 bezocht hebben op die namiddag. Een fijne voedende overdosis aan inspiratie. Mijn hartje ging sneller slaan.
Enkele van mijn favoriete inspirerende kunstenaars zijn David Frederic Riley die ik in 2018 persoonlijk ontmoette in Bozeman. Ook Amber Blazina uit Bozeman en Julie T. Chapman uit Missoula…
Verschillende stijlen maar ze spreken helemaal tot mijn ziel. Ik voel me zo verbonden met hun kunst.

Gedurende ons verblijf in Ennis ontvingen wij foto’s van ons Chihuahua hondje, Obi Wan Kenobi, mijn 15 jarig soulmaatje. Hij was afwisselend bij de hondenoppasser of bij mijn ouders en zij zorgden super voor hem. Hij was gelukkig en kreeg veel knuffels, a happy dog 😊. Echter twee weken voor onze terugkeer ging het niet goed, hij niesde heel veel en wou niet meer eten. We hadden veel contact die periode met mijn ouders en onze dierenarts… waarbij ze ons lieten weten… ‘Jullie komen volgende week terug maar een weekje is lang voor Obi’ke’…
De tumoren in zijn neusje waren heel snel gegroeid en hij hongerde zichzelf uit. Wat mijn mama hem ook voorschotelde, zijn lievelingskostjes, het ging echt niet meer…
De moeilijkste beslissing ooit… je ben een oceaan ver weg van je soulmate, je knuffel die 15 jaar lang elke dag bij je was. Een laatste face time met hem en mijn ouders… het verscheurde mijn hart.

Ooit was hij hier mee met ons in Montana, dat gevoel maakte me blij, we zijn samen op deze plek geweest… hij is ook beetje hier en ginder maar mag nu rusten… 

Ik huppel nog altijd door de tuin met jou, zoals we zoveel gedaan hebben. Nu zit je in mijn hart… en we huppelen samen…

Love you boy!!

Vrede in de wereld, vrede in jezelf

Beste La Verna vrienden,

Op het moment dat ik dit voorwoord schrijf, op de eerste dag van de lente, woedt de oorlog in Oekraïne in alle hevigheid. Het is erg wat daar gebeurt. En we hebben geen zicht op de toekomst. Het kan nog erger worden. Het is bangelijk.

Het lot van de vele Oekraïners die hun land ontvluchten, maar ook van diegenen die blijven om te strijden, of om hun thuis niet achter te laten, raakt ons. Er komt een stroom van solidariteit met de getroffenen op gang. Hartverwarmend.
Het lot van de vele Russen die strijden is ook zorgwekkend. De vele doden en gewonden doen evenzeer pijn aan hun familie, aan hun volk. En ook het lot van de Russen die tegen de oorlog en het regime zijn en worden aangehouden, raakt ons.
Een oorlog is altijd verliezen. Voor alle partijen.
Zeker een conflict tussen ‘broederlanden’ met zoveel gezamenlijke geschiedenis en cultuur, roept pijn op. 

Meer lezen

‘De helende kracht van liefde’

Lieve lezers,

Vorige zondag gingen we wandelen met La Verna. Het was heerlijk om te midden van een periode met veel regen te genieten van de zon, en de frisse lucht op te snuiven. Frisse lucht, in deze coronatijd, meer dan ooit nodig én veilig. Ook het glaasje achteraf nuttigden we buiten, goed ingepakt met muts en sjaal. We kozen voor een plekje buiten, want in ons gezelschap bevonden zich zowel gevaccineerden als niet-gevaccineerden.

Kijken door je eigen bril, je plaats kunnen en mogen innemen, is eigen aan deze tijd, We moeten met z’n allen niet meer hetzelfde denken. We hoeven ons niet meer neer te leggen met wat boven onze hoofden, van hogerhand of door ‘deskundigen’ wordt beslist, als dit niet strookt met onze eigen innerlijke overtuiging of met wat ons lichaam ons aangeeft.

Het kan zijn dat deze zinnen de haren van velen doen rijzen. Zeker met betrekking tot corona is er een heftige discussie aan de gang. Je eigen pad volgen, je eigen overtuiging ernstig nemen, leidt dit niet tot chaos? Is het niet egoïstisch en asociaal om naar je eigen waarheid te leven?  

Meer lezen

Afscheid van het huis

Op belangrijke momenten van verandering, zoals bij het loslaten van het La Verna-huis, is het goed om terug te gaan naar de bron, naar het ontstaan van La Verna.

Inspiratie

Het verhaal van La Verna is ontstaan vanuit een geraakt zijn. Ik was in de jaren ’90, begin 2000, ‘thuisgekomen’ in De Harp, een Franciscaans Centrum voor levensverdieping in Izegem. Het thuiskomen betekende dat de horizontale lijn, mijn verbinding met mensen (mijn psychologisch zijn), en de verticale lijn, mijn verbinding met iets dat groter is dan ikzelf, of ik kan ook zeggen, met de oorsprong en de bestemming van het leven (mijn religieus of spiritueel zijn), samen kwamen.

Dit samenkomen had te maken met de manier waarop de Franciscaanse spiritualiteit op die plaats beleefd werd. Het was een centrum waar vele mensen thuiskwamen. Er leefde een samenzijn dat baadde in onvoorwaardelijke liefde, uitgedrukt in eenvoud, gastvrijheid en respect voor ieders zijn. Natuurlijk waren daar ook menselijke misverstanden en moeilijkheden, maar de grondinspiratie bleef voelbaar.

Meer lezen

Art & Quotes

’Authenticity, Inspiration & Creativity… a new destination…’

Inspiratie opdoen en creatief zijn, daar is nu veel meer tijd voor en ik voel dat dit de weg is die ik moet gaan. Een heel ‘andere ik’ is op stap, op zoek naar haar authentieke ziel, op zoek naar een nieuwe bestemming. Mogen ontdekken… Wie ben ik? Wat wil ik?
Ik geniet ervan inspiratie op te doen, tijd te maken voor artistieke wandelingen en in beweging te zijn. Vooral ook om die zonnevlecht chakra, die al een hele tijd erg pijnlijk is, te helen. Alle verdriet en emoties verwerken, ze tijd en ruimte te geven met iets wat ik graag doe en intens kan van genieten. Open ateliers bezoeken, kunst bekijken en beleven, wandelen in de natuur… Het geeft me voeding, verbinding en focus. 

Heerlijk was de hedendaagse kunstroute P.A.S.S. 2021 in Huise, Mullem, Wannegem en Lede. Elf kilometer door de  weidse natuur, langs kerken gevuld met kunst en dorpspleinen met beelden, heel verrassende werken… Het werk ‘Chameleon Lupine’ van Arne Quinze raakte me enorm!
Ik was echt onder de indruk hoe mooi een werk verbonden kan zijn qua kleuren met zijn omgeving, hoe het organische van het landschap en het harde blinkende metaal totaal harmonieus zijn.
Ze smelten gewoon samen, ze horen bij elkaar, hoe verschillend ze ook zijn. Prachtig vind ik het!
Het vulde mijn hartje dit te mogen zien en opsnuiven.

Meer lezen

Een intense zomer

Beste vrienden van La Verna,

Het was een bewogen zomer. Zowel binnen in mij als buiten mij.
Enkele van mijn kinderen gingen door emotionele processen. Als moeder ben ik getuige. En meer dan dat: het raakt tot in mijn vezels.
Ik denk dat veel ouders zich daarin herkennen. Je kinderen blijven je kinderen een heel leven lang.
Ik moet denken aan Kalil Gibran, wiens tekst ‘je kinderen zijn je kinderen niet’ we lang geleden voorlazen op het doopfeest van ons tweede kind. Met de keuze voor deze tekst verwoordden we het verlangen om onze kinderen niet op te voeden naar ‘onze wensen’ maar ze de ruimte te geven om op hun eigen vleugels te vliegen.

uit: “De Profeet” van Kahlil Gibran

En een vrouw die een zuigeling tegen haar borst hield, zei: ‘Spreek tot ons over kinderen’.
En hij zei:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

Meer lezen

Art & Quotes

What about the color Blue, Bluegrass music & feeling Blue…

I’ m feeling ‘blue’… I paint ‘blue’… I hear ‘blue’…
Het blauwe stroomt in me. Soms zacht en traag, soms fel en snel. In muziek, woorden, creativiteit én kleur…

Over en over beluister ik momenteel ‘It’s a long hard road’ op het Bluegrass album van mijn favoriete countryzanger Alan Jackson. Ja, ik draai het blauw.
Het ritme, de zuivere klank van de 5 instrumenten, de woorden en ‘country vibes’, ze raken m’n hart.
Nu meer dan al die jaren dat ik deze muziek al ken. Waarom net nu?
Country muziek kwam in 1994 op m’n pad op onze eerste trip over de oceaan. Onze huwelijksreis naar Montana in Amerika was een droom die werkelijkheid werd. We werden verliefd op prachtige ‘Big Sky’ landschappen, op de warme openheid en hulpvaardigheid van de Montanezen, de natuurlijke puurheid en ook op de muziek. Ik was er nog nooit geweest en toch voelde ik dadelijk: ‘Hier ben ik al geweest, mijn ziel ligt gewoon hier’!
Oef, eindelijk. Wat een heerlijke ontdekking.
Het voelde echt als thuiskomen voor me, ik was waar ik moest zijn, yeeha!!! In 2010 hadden we ons eigen plekje daar, ons huis in Bluebird Lane. De weidse natuur van de Rocky Mountains brachten me een niet eerder gekende innerlijke rust en ik voelde hoe ik daar meer én andere energie kon opnemen. Het stroomt er en op m’n quad de bergen in, dat ben ik gewoon!
M’n ziel is gelukkig ginder en deze ‘view from my home’ mis ik nu enorm…

Madisson Valley – Ennis – Montana – USA

Meer lezen

Beste vrienden van La Verna,

Zoals de meesten onder jullie via de nieuwsbrieven vernamen, gaan we het huis van La Verna loslaten. Hoe blij we ook waren met het huis, en hoezeer we er ook van houden, nu is de tijd daar om het los te laten.
Corona zorgde voor een financieel verlies: een huis huren zonder dat er activiteiten konden in doorgaan, is een aderlating. Toch is dit niet de enige reden. Er is ook het gegeven dat het huis als ontmoetingsplaats niet veel mensen aantrok. Het waren eerder de workshops die de mensen samenbrachten. Die kunnen, net als vroeger, ook op andere plaatsen doorgaan.
Er is ook het gegeven dat de hele werking moet gecoördineerd worden, en dat dit ook veel energie vraagt.
Nu corona ons heeft bezocht en ik tegelijk ouder word, merk ik dat mijn prioriteiten verschuiven. Ik verlang naar meer ruimte om te verstillen en om te mogen verdwalen in het leven, en niet langer gefocust van punt A naar punt B te gaan. 

Meer lezen

Art & Quotes

‘Een dag met een gouden randje…’

Ja, 20 mei 2014 was een dag met een gouden randje…
Het was onze laatste reeks-dag Authenticiteit van dat jaar.
Mijn 13e jaar dat ik de reeks volgde en ’t was een speciale dag!
De verbondenheid, het delen van onze verhalen, het vertrouwen, de herkenning en erkenning van alles wat in je leeft. Dat alles er mag zijn. Het is uniek. Het is zo La Verna.
Een ‘schooljaar’ lang, elke maand samenkomen en telkens zo blij elkaar terug te zien.
Benieuwd naar alle belevenissen, verhalen en ervaringen van iedereen. Zo leuk ’s morgens elkaar te ontmoeten, een knuffel te geven en weten dat je de dag gaat delen, spannend.

Meer lezen

Dankbaarheid

Lieve lezer,

Op het moment dat ik dit voorwoord schrijf, is de toekomst nog steeds onduidelijk. Nu er volop gevaccineerd wordt, is er perspectief. Tegelijk blijft de bedreiging en de grilligheid van corona, met haar vele varianten, ons in de ban houden.

Het blijft mij verwonderen hoeveel aandacht en energie naar deze pandemie en vooral naar de beheersing ervan blijft gaan. In elk journaal of duidingsprogramma blijft het een belangrijk item. Ook in de gesprekken tussen de mensen. Iedereen is ermee bezig. Terwijl er in de wereld zoveel gebeurt dat nauwelijks aandacht krijgt.

Meer lezen

Pagina 1 of 12

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén