Inspiratiedagen 2025 – impressie
Het is weer voorbij. De inspiratiedagen van 2025. We hebben ons er allemaal samen aan verwarmd. De zaadjes zijn geplant. Het vuur is aangewakkerd. De inspiratie is gedeeld. Hoe kan ik in woorden vatten wat er nazindert ? Wat zal ik meedragen ?
We hebben de verhalen gehoord van drie sterke vrouwen met elk een andere plek in de wereld: een arts, een actrice en een schrijfster. Als ik erop terugblik, treft mij hoe doorheen die drie verhalen één en dezelfde draad geweven is. Een draad van liefde en medemenselijkheid.
Alle drie zijn het bijzonder moedige mensen. Ze gaan de moeilijkheden niet uit de weg. Integendeel: ze kijken ze recht in de ogen. De arts trekt naar Afrika, huwt een ongeneeslijke zieke man, de actrice reist in haar eentje naar de meest beveiligde gevangenis van de V.S., de schrijfster deinst er niet voor terug om BOZAR te bellen om een geschikte zitplaats te regelen.
Ze zijn elk op hun manier een spiegel voor een verzuurde, harde wereld. Ze tonen waar het wringt. De arts zoekt manieren om de mens in zijn geheel te beluisteren en staat open voor het ongrijpbare in de zoektocht naar genezing van haar patiënten. De actrice benadert de terdoodveroordeelde met een open hart en geeft zo terug een plaats aan de mens die hij is. De schrijfster hekelt een beleid dat mensen verengt tot rendementsmachines en neemt het op voor de ‘mankemens’.
Maar er is meer. Ze delen ook de radicale houding om te kiezen voor wat wél nog kan, heel bewust het goede te doen, de gouden randjes te zien. Die bewuste keuze resoneert met de mens die ik verlang te zijn.
Tegelijk had elke vrouw ook een heel eigen energie, elk verhaal had een heel eigen kleur en ritme.
Dokter Sophie vulde het podium met haar grote verschijning en een tafel boordevol boeken. Ze startte rustig, maar naarmate de tijd vorderde, nam ook het vuur en haar enthousiasme toe. Ze deelde genereus wat haar overeind gehouden heeft in moeilijke dagen. Wat me bij blijft uit de vele informatie is de toewijding en menselijke benadering van haar patiënten. En ook de kracht van dankbaarheid : ‘als er iets is wat je kan doen als je het moeilijk hebt, wees dankbaar voor wat er goed gaat in je leven…dat heeft een instant effect’. Ik heb veel bewondering voor haar bereidheid om risico’s te nemen en voluit te leven. Want ‘als je hoog wil vliegen, moet je bereid zijn om diep te vallen’.
Anders dan Sophie, die gekozen heeft voor een risicovol leven, is schrijfster Lynn geconfronteerd met ziekte en pijn. Ze klemt zich vast aan de micro en spreekt ons toe van op haar stoel. Haar uitstraling is ongelofelijk zacht en warm en toch ook héél krachtig. Lynn slaagt erin haar beperking om te buigen tot een voordeel zowel in haar persoonlijk leven als in haar werk. Ze is het levende bewijs van de veerkrachtige ‘mankemens’, die koppig weigert slachtoffer te zijn en kiest voor een zinvol leven op maat van haar ziekte. Ik voelde me ontroerd door de manier waarop ze haar moederschap invult. In plaats van te treuren om wat ze niet kan, gaat ze soms bewust in het rood. Ze draagt haar dochter op haar schouders, ook al moet ze het daarna bekopen. ‘Mama heeft liefdespijn’, zegt de dochter dan. Lynn is niet enkel de luis in de pels voor het beleid. Ze verrijkt ook onze taal. Want woorden doen ertoe: ze bepalen hoe we denken. En als de goeie woorden niet bestaan, dan bedenkt ze ze. Lieve Lynn, als ik dan moet kiezen tussen een ‘pechstroker’ en een ‘possibilist’, dan wens ik je vooral meer van het laatste. En dan actrice Elena. Oh boy, wat een talent. Soepel als een kat en met een fluwelen stem, nam ze ons mee op haar trip door de V.S. We schuiven mee in de auto door het landschap en zitten