Categorie: Blog Kristin (Pagina 1 van 3)

Van #MeToo naar meervoudige partijdigheid

Lieve lezer,

Er is veel te doen rond #MeToo en grensoverschrijdend gedrag. Er wordt over gepraat, gediscuteerd, geschreven. Sommigen zijn voorstanders van deze beweging, anderen vinden heel het gebeuren overdreven, weer anderen vrezen ervoor dat we ons als man en vrouw niet meer speels en ongedwongen zullen kunnen gedragen.

Het valt mij op dat er vaak in termen van schuld en boete wordt gedacht. Het aanklagen van grensoverschrijdend gedrag leidt bijna automatisch naar het beschuldigen van diegene die de grens overschrijdt. Zo worden tegenstellingen gecreëerd, terwijl het ene gepaard gaat met het andere. Alles is uiteindelijk één. Ik vind het meer recht doen aan de mens dat we uit de tegenstelling dader-slachtoffer zouden komen en de hele beweging zouden zien als een kans tot meer bewustzijn voor alle betrokkenen.

Het ontdekken van grenzen is iets waar een mens een heel leven mee bezig is. In de mate dat je bewust wordt van jezelf, jezelf leert kennen en aanvaarden, zullen je grenzen verschuiven. Je zal een grotere gevoeligheid ontwikkelen voor wie handelt vanuit macht. Vanuit respect en liefde voor jezelf zal je grenzen stellen. Je zal de kracht ontwikkelen om een vrije mens te worden en je los te maken van relaties waarin macht en onvrijheid i.p.v. gelijkwaardigheid en respect spelen.

Dit is gemakkelijk gezegd. In de realiteit is het vaak een lange en soms heel moeilijke weg. Want naast het verlangen om in de eigen kracht te staan en van daaruit te leven, is er ook, en vaak even sterk, het verlangen om opgenomen te zijn in verbanden, om er deel van uit te maken. Deze twee bewegingen, het verlangen naar autonomie en het verlangen naar verbinding, staan vaak op gespannen voet met elkaar. Deze spanningen kunnen zich voordoen op vele gebieden. Bijvoorbeeld in de relatie met de ouders: durven we grenzen trekken, afstand nemen, of blijven we bang om uit hun liefde te vallen? Ook bijvoorbeeld in de relatie met kinderen. Sommige ouders verdragen ontzettend veel van hun kinderen. Ze zijn bang om grenzen te trekken als hun kinderen grof uit de hoek komen. Misschien is er de angst om geen goede ouder te zijn of wijst dit op een gebrek aan zelfrespect. Ook in de partnerrelaties spelen zich vaak intense machtsstrijden af. Het is dikwijls zoeken naar een goed evenwicht tussen jezelf zijn en de ander laten zijn wie hij/zij is. Bovenal is er het verlangen om echt gezien te worden. Dit eenvoudig verlangen moet vaak bevochten worden. Ook in vriendengroepen kan het zich afspelen: durf ik mijzelf echt tonen of laat ik mij leiden door de groepsnorm en de angst er niet langer bij te horen of als een moeilijke te worden gezien?

Ook de tijdsgeest speelt een rol. Ik herinner mij een gesprek als jong meisje met mijn moeder. Ze zei: “Een man is meer seksueel gedreven dan een vrouw. Het is belangrijk dat je daar als vrouw rekening mee houdt.” Ik kreeg de boodschap dat een man recht heeft op seksualiteit, eerder dan dat dit een uitwisseling van liefde is, waar beide partners deugd van hebben. Nu nog voelen sommige vrouwen zich schuldig als vrijen met hun partner hen niets meer zegt. En vanuit dit schuldgevoel gaan ze over hun eigen grenzen. Dat doen ze zelf. Vaak durven ze hun partner niet confronteren met wat ze voelen. Waar zijn ze zo bang voor? Is het angst voor afwijzing? Is het de angst om het veilig verband aan het wankelen te brengen?

Nog iets over de tijdsgeest. Toen ik als pas afgestudeerde begon te werken in een verzekeringsmaatschappij was het daar een publiek geheim dat je het snelst carrière kon maken via het bed van de baas. Het shockeerde me. Maar ik vond dat de vrouwen hier even verantwoordelijk voor waren dan de baas. Ging hun carrière dan voor op hun waardigheid?

Het paste in een tijdsgeest waarin vrouwen hun best deden om binnen de mannelijke patriarchale samenleving hun plaats op te eisen. De feministische golf van de jaren ‘60 – ‘70 had als doel vrouwen evenveel kansen en beslissingrecht te geven als de mannen. Het ging vooral om rechten. Het was een noodzakelijke beweging naar feitelijke en juridische gelijkwaardigheid. Het ging om de emancipatie van de vrouw.

De #MeToo beweging van nu gaat om iets anders. Naast het blijven strijden voor gelijke kansen en rechten van vrouwen (want we zijn er nog helemaal niet!), gaat het om een bewustzijnsweg. Het gaat om de bescherming van de waardigheid van de vrouw en het respecteren van de integriteit. Het schenden van deze integriteit wordt nu aan de kaak gesteld. Dit is een goede zaak die niet alleen de vrouwen maar ook de mannen dient. En ook kinderen. Voor elke mens is de bescherming van de integriteit van wezenlijk belang.

Het is een goede zaak dat het vrouwelijke geleidelijk aan veld wint. Het mannelijke stuit op zijn grenzen. Controle, beheersbaarheid, perfectionisme, prestatiegerichtheid, competitie,… het zijn kwaliteiten die een deel van ons menszijn in de verdrukking zetten. De vele burn-outs zijn daar het gevolg van. Veel mannen en vrouwen verlangen naar een leven waarin ruimte is om te voelen. Want ligt daar niet de bron van leven en van creativiteit? Intuïtie, meegaan met de flow, ruimte voor het onverwachte, tijd om stil te staan bij de gebeurtenissen van het leven, … Het is voor velen nog een hele weg om zich dat te gunnen.

Het is een geschenk als we leren ons te verbinden met ons lichaam. Zo kunnen we het stilaan bewonen én vertrouwen. Het is een geschenk als we de tijd krijgen of nemen om te weten wat in ons leeft, wat onze angsten en verlangens zijn. Het is een geschenk als er mensen zijn met wie we kunnen delen, want zonder te delen wat in ons leeft kan onze schaduw niet in het licht komen. Het is een geschenk als we ons dichtbij onszelf voelen, als we thuiskomen in onszelf, van daaruit keuzes kunnen maken en grenzen kunnen stellen.

Er is vaak een goede reden geweest waarom mensen niet reageerden op grensoverschrijdend gedrag. Vaak konden ze nog niet anders dan ontkennen, vluchten of bevriezen. Ze hadden te weinig voeling met zichzelf. Of ze hadden door hun opvoeding en de tijdsgeest geleerd hun gevoelens te wantrouwen.

Maar ook voor wie over de grenzen van een ander ging, was dit een gelijkaardig probleem. Als je niet weet waar je eigen grenzen liggen, dan ga je gemakkelijk over de grenzen van een ander. Vaak zorgen onbewuste verlangens, opgekropte pijn, frustratie, stress of de druk waar mensen onder staan ervoor dat grenzen van anderen worden overschreden. Grensoverschrijdend gedrag is vaak een spiegel voor het niet-respecteren of het niet eens kennen van de eigen grenzen en behoeftes.

Omgekeerd is het ook zo. Wie zichzelf kent en de eigen grenzen respecteert, zal ook oor en oog hebben voor de grenzen van een ander. Zo kom je tot echte verbinding, waarbij rekening wordt gehouden met jezelf en met de ander.

In heel de #MeToo-beweging wil ik de stem laten horen van de ‘meervoudige partijdigheid’ of van de verbindende communicatie. Het is niet omdat we iemand ten volle begrijpen en haar/zijn leed ernstig nemen dat we ‘de ander’ moeten beschuldigen. Zowel wie de eigen grenzen wil leren kennen en ze wil doen respecteren als wie over de grenzen van een ander gaat, kan de weg naar bewustwording gaan. Daarom ook hou ik niet zo van de woorden ‘slachtoffers’ en ‘daders’. Het gaat immers om betrokkenen die de kans krijgen om te groeien in bewustzijn. Al wie breekt met patronen die hem of haar niet langer dienen, zet iets in beweging. Zo wordt een cultuur ontwikkeld waarin respect voor ieders beleving centraal staat, en waar de verschillende belevingen naast elkaar kunnen staan. Het is een bouwsteen voor een wereld van echtheid, verbondenheid en vrede.

Kristin Vanschoubroek

Gericht zijn op het nu en op wat komt

Lieve lezer,

Vorige keer schreef ik over mijn mama die net was gestorven. Ik zat helemaal in de kracht van het gebeuren. Ik voelde een diepe verbinding met het wezenlijke. En dat geeft vreugde, bevrijding.

Nadien kwam een periode van verhoogde kwetsbaarheid. Niet zozeer om het gemis van mijn mama. Ik denk veel aan haar en vaak is er: ‘dat zou ik haar willen zeggen’. En ik moet nog wennen aan het idee dat ze er niet meer is. Ze is er heel mijn leven geweest. Maar echt missen doe ik haar niet. Ik heb haar soms wel gemist, vooral in mijn jong leven. En omgaan met dat gemis, met een mama die mij niet altijd begreep, dat was niet gemakkelijk. Ik heb innerlijk werk moeten doen om vrede te krijgen met mijn mama. Echte vrede, met wie ze is, en niet met ‘wie ik wou dat ze was’. Door de heling van mijn eigen kwetsuren kon de liefde voor haar open komen. En kon ik haar echt ‘zien’. Ik heb mijn mama leren kennen en had haar lief.

Maar nu terug naar de verhoogde kwetsbaarheid. Ik merkte een weemoed in mezelf die gepaard ging met een grote gevoeligheid. Alsof ik door het overlijden van mijn moeder, voeling had met het mysterie dat niet te definiëren valt. Misschien drukte de volle maan in die periode nog het meest mijn gevoel uit… Er was niet veel nodig om bij mijn tranen te komen. Ik had nood aan stilte, aan eenvoud, aan gewoon ‘zijn’. Het was goed om die weemoed en die kwetsbaarheid te voelen. Ik kwam erin thuis.

Die stilte was ook de bedding om de verschuivingen in mijzelf op te merken. Het overlijden van mijn mama bracht veranderingen in mij teweeg, alsof mijn innerlijk zich moest herschikken. Patronen die vertrouwd waren en waar ik tot dan toe best kon mee leven, kwamen nu opeens helder in mijn bewustzijn. Er kwam verdriet naar boven. Het was goed dit te voelen. Want precies het voelen, het doorleven van het verdriet creëerde de ruimte en de kracht voor verandering.
Ik moest zelf niets doen. De transformatie gebeurde vanzelf. Het voelde goed om mij ervan bewust te zijn.

Ik voelde ook dat ik nu de eerste ben in de rij van opeenvolgende generaties. Daardoor richt mijn blik zich meer op de generaties na mij. Ik ben nu de ‘mater familias’ van mijn eigen kroost. Mijn taak als dochter is afgerond. Er is meer ruimte voor de volgende generaties.
Ook de relatie met mijn broers en zussen verandert. We staan nu allen op die eerste rij. Het is alsof ik nog meer mijn eigen leven kan leiden, nog meer in mijzelf kan gaan staan. Er is een grotere vrijheid.

Het meer loslaten van het verleden en het gericht zijn op het nu en op wat komt, heeft misschien ook wel met ouder worden te maken. Ik voelde het al deze zomer. We waren op vakantie in Zweden. Vaak hebben we op reis ‘deja-vu’s’, herinneringen aan andere reizen. ‘Weet je nog, dat, daar, toen?’ Ik voelde dat ik de herinneringen niet meer kon grijpen, dat ik dan zo ‘in mij hoofd moest gaan zitten’ en dat dit ten koste ging van er gewoon zijn, in het moment.

In Örebro was er een tentoonstelling in de stad. Daar hing een kunstwerk ‘flarden van herinneringen’. Het raakte mij. Ik ging eronder staan en voelde: ja, mijn verleden, het worden flarden, vage herinneringen, stukken zijn eruit verdwenen… Er was het besef van mijn eindigheid.

Leven in het nu geeft dynamiek. Dat voel ik ook in mijn inzet voor La Verna. Er is een spontane energie om te vernieuwen. De maandelijkse vieringen noemen we nu ‘cirkels van verbondenheid’, hoewel de titel ‘het leven vieren’, blijft. Immers het leven mag gevierd worden: ten volle leven is nog steeds het mooiste geschenk dat je aan jezelf kan geven.

Het gegeven van een cirkel, waarin geen hiërarchie is, spreekt mij aan. Immers hoe ver of hoe dicht je ook in je leven staat, er is steeds het nu dat beleefd moet worden. We zitten tijdens de viering ook echt in een cirkel. De tekst die bij de aankondiging staat, geeft meer duidelijkheid over hoe het eraan toegaat en wat je kan verwachten. Hij bevat ook een oproep. Wie weet heb je zin om een getuigenis (ongeveer 20 minuten) te brengen? Het kan je verrijken en versterken.

Ook de inspiratiedagen voor 2018 zitten reeds in een nieuw kleedje. De voorbije driedaagse was opnieuw een mooi gebeuren. Het blijft deugd doen om de verbondenheid te ervaren die ontstaat wanneer mensen in openheid samen zijn en kunnen praten over thema’s die hen bezighouden. Toch was er bij mij het gevoel van ‘dit hebben we gehad’. Veertien jaar dezelfde formule met lezingen en avondactiviteiten, het is genoeg geweest. Tijd voor vernieuwing.
Volgende keer kiezen we voor een meer dynamische versie. Het thema is ook reeds gekend ‘Een gezonde geest in een gezond lichaam, en hoe beide elkaar beïnvloeden’, op 2 en 3 november 2018 opnieuw in de abdij van Drongen.

Het tijdschrift bevat weer heel wat teksten. Wie graag zelf eens in de pen kruipt, kan dat gerust doen. Het tijdschrift is een kanaal waarlangs voedende lectuur kan worden doorgegeven.

We bieden heel wat activiteiten aan. Voor wie meer voeling wil krijgen met zijn of haar emoties, is er de reeks ‘Constructieve en liefdevolle zelfbegeleiding’.
Het abdijweekend is intussen een klassieker. Dit jaar gaan we naar Averbode. Wie graag meegaat, wacht best niet om in te schrijven. De lijst is zich aan het vullen.
En dan zijn er de meerdaagsen: een winterretraite voor wie verstilling wenst, een tweedaagse in februari voor wie ‘het nieuwe in zichzelf wil laten ontluiken’.
Er is ook de reis naar Assisi die een bijzondere mix is van natuur, cultuur en spiritualiteit en die je zowel letterlijk als figuurlijk in beweging zet. Wie snel inschrijft (voor 1 januari), kan nog genieten van de vroegboekkorting.
Er zijn nog tal van activiteiten: yoga, sacrale dans, biodanza, tao van de vrouw, gespreksavonden rond ‘Ontwaken uit onze illusies’. We zetten de vasten in met ‘Loslaten om vrij te worden’.
Ten slotte zijn er nog de wekelijkse stiltenamiddagen en de maandelijkse wandelingen en filmavonden. En een zangfeest ter gelegenheid van onze 14de verjaardag.

We zijn blij met onze medewerkers. Voor ons is het belangrijk dat ze werken vanuit hun hart en dat ze de kwaliteit in zich dragen om de processen die zich aandienen te kunnen transformeren naar liefde.

We verwelkomen je graag!

Op een herfstdag zat ik in het park, verdiept in de contemplatie van een heel klein maar prachtig, hartvormig blad. Het was rood van kleur en hing nog net aan een tak, bijna klaar om naar beneden te vallen. Ik bleef er een hele tijd staan en stelde het blad veel vragen. Ik ontdekte dat het blad de moeder van de boom is geweest. Meestal denken we dat de boom de moeder is van de bladeren en dat de bladeren alleen maar de kinderen zijn, maar toen ik naar het blad keek, zag ik dat het blad ook een moeder is van een boom. Het sap dat de wortels opnemen is slechts water en mineralen en niet goed genoeg om de boom te voeden. De boom voert het sap verder naar de bladeren. En de bladeren nemen de verantwoordelijkheid op zich dit ruwe sap om te vormen tot fijnbewerkt sap en sturen het met behulp van de zon en gas terug om de boom te voeden. Daarom zijn de bladeren ook de moeder van de boom. En omdat het blad verbonden is met de boom via de stam is het makkelijk in te zien dat ze communiceren.

(Uit de tekst ‘Gelukkig voortbestaan’ van de boeddhistische monnik Thich Nhat Hanh)

Deze tekst doet mij denken aan de uitspraak van mijn mama drie weken voor ze zou sterven: ‘Kristin, nu ben jij mijn mama’. Het was duidelijk dat dit een teken was van haar kwetsbaarheid. Er zat al een stuk overgave in. Ik voelde het als een appèl. Nu had zij mijn zorg nodig.

Het bracht mij terug bij een ervaring van vroeger. Hoe ik rond de leeftijd van 35 jaar mij ervan bewust werd dat ik wilde ophouden met mij te gedragen als het kind dat erkenning en bevestiging van de moeder nodig had. Niet dat deze erkenning niet belangrijk was, maar ik wou er mij niet langer afhankelijk van maken. De afhankelijkheid hield mijn persoonlijke groei tegen. Ik kwam tot het inzicht dat ik evengoed haar zou kunnen proberen te begrijpen, dan te verlangen om door haar begrepen te worden. Het blad voedt ook de boom. Ze voeden elkaar. Ze zijn verbonden.

 

Aan jou, beste lezer, wens ik een vreugdevolle kersttijd en een inspirerend nieuw jaar.

Kristin Vanschoubroek
Voorzitter vzw La Verna
Reacties zijn welkom op kristin@laverna.be

Verliefd worden als geschenk

Kristin Vanschoubroek

Twaalf jaar geleden interviewde An Candaele, redacteur tijdschrift ‘De Bond’ (van Grote en Jonge Gezinnen), Kristin Vanschoubroek. Daarin kwam een stukje van haar levensverhaal en haar visie op de man-vrouw relatie aan bod. Ook de spirituele dimensie binnen een relatie kwam ter sprake. Omdat deze getuigenis nog steeds actueel is, nemen we deze graag in dit nummer op.

Meer lezen

Het overlijden van mijn mama

Lieve lezer,

Op het moment dat ik deze tekst schrijf, is mijn mama 12 dagen geleden overleden. Haar stervensproces is heel ingrijpend en bijzonder geweest. Ik kan niet anders dan daar nu over schrijven. Al het andere is nu even achtergrond…

Meer lezen

Liefde is sterker dan haat

Lieve lezer,

We leven in tijden van verandering. Fundamentele verandering. Ik hoorde onlangs in ‘De afspraak’ het woord ‘prerevolutionair’, een periode van onzekerheid waarin de onvoorspelbaarheid heel groot is.

Meer lezen

‘Leren lijden’

Lieve lezer,

Dat we in veranderende en heftige tijden leven, ervaren vele mensen. Enerzijds is er nog nooit zoveel ruimte en aanbod geweest voor persoonlijke groei en vrije tijd, anderzijds voelen meer en meer mensen zich onder een grote druk staan en is hun levensenergie aan het opbranden.

Meer lezen

9 november 2016

Lieve lezer,

Weet jij nog hoe je wakker bent geworden op 9 november, de dag dat bekend werd dat Donald Trump de nieuwe president van de Verenigde Staten zou worden?

Meer lezen

De kracht van het onzichtbare

Lieve lezer,

Ik wil het graag hebben over de kracht van het onzichtbare en hoe er tegelijk het verlangen is dat die zichtbaar wordt. Zo binnen, zo buiten. Het is een thema waar een aantal mensen bewust mee bezig zijn.

Meer lezen

Alles heeft zijn tijd

Lieve lezer,

Groepen die het thema ‘bewust leven‘ in hun vaandel dragen, koppelen dit vaak aan stilte, vrede, rust, … Ik hoor zelden dat ‘het aangaan van conflict’ er ook bij hoort.
En toch, wie de stilte toelaat, zal vaak botsen op onrust en conflict, een conflict in jezelf of tussen jou en een ander.

Meer lezen

Kleur en vernieuwing!

Beste vrienden,

Hier zijn we dan met een vernieuwd tijdschrift. In kleur! We zijn fier dat het gelukt is. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om ons als nieuwe ploeg op elkaar af te stemmen. We konden rekenen op een nieuw redactieteam, gelukkig nog met de steun van Leen Verhaert.

Meer lezen

Pagina 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén