A smile doesn’t cost anything but gives a lot… dat is altijd mijn leuze geweest.

Niet dat het altijd bewust was. Ik herinner me dat ik als 10-jarige mee met de CM naar Westende mocht op zomerkamp. Heerlijk, 10 dagen van huis weg, in de vrijheid met enkele klasgenootjes, aan zee. Elke avond het gevecht wie boven mocht slapen in de stapelbedden. Beddegoed dat zowiezo al direct gevuld was met zand dat nog aan onze huid kleefde. Kattewasjes, geen tijd voor benulligheden, er moest gespeeld worden! de hele dag lang! Toen we terug naar huis keerden, kreeg elk van ons een kaartje van de leiding met een paar woordjes op die ons getypeerd hadden tijdens de vakantie. Bij mij stond er “jouw hartelijke lach werkt aanstekelijk”… Ik keek verbaasd op toen ik het las. Is dat nu het meest opgevallen aan mij? dacht ik. Ik heb toch de groepscross gewonnen? ik was de snelste van het kamp geweest! Mijn beste vriendinnen hadden vol ongeloof naar mij gekeken en mij aangemoedigd vanaf de zijlijn. Ze zegden dat ik zò snel liep dat je zelfs mijn benen niet meer zag! Dàt was voor mij het hoogtepunt; kei-fier was ik op mijn medaille!

Maar toen ik jaren later, als uitwisselingsstudent tussen de universiteiten van Leuven en Pavia (Italië) onderzoek verrichte voor mijn thesis, kreeg ik daar verschillende keren hetzelfde te horen. Hai un viso solare (letterlijk: je hebt een zonnig gezicht). Ook een tweetal jaar geleden nog bij mijn werkgever, Marian, how do you do that? you are always smiling, no matter what! Waarop ik laconiek antwoordde: Yeah, I could be in the deepest pain, but that smile is carved on my face. Never mind, I will probably still be smiling while I’m dead.

Het klopt, ik lach graag. Naar het schijnt is het ook nog eens gezond, want het geeft je ingewanden een massage.

Hoewel het leven me toch niet direct verwend heeft en er vele jaren geweest zijn waar ik niet meteen (glim)lachend aan terug denk. Ooit zei een kaartlegster mij dat ik geboren moest worden om familie karma op te kuisen en oude wonden uit vorige levens mocht komen helen. Daar kwam dan later de visie van een astrologe bovenop die stelde dat ik duidelijk deze keer geen zin had om te incarneren, en ze me daarboven onder zachte dwang naar de aarde hebben gestuurd. Mét een speciale hulplijn. Ja, daar ben ik vet mee. Maar met het groeien der jaren en inzicht en zelfkennis, werd het me alsmaar duidelijker. Humor ís het beste medicijn! Er is een tijd geweest waarop ik twijfelde of die glimlach geen façade was, om de pijn niet meer zo te voelen. Een vlucht. Dat zal op bepaalde momenten wel zo geweest zijn. Maar hoe bewuster ik gaan leven ben, hoe meer ik de lach ook ver-innerlijkt hebt. Als een staat van zijn. Geen uitbundige schaterlach, maar een doorleefde zachte genoegdoening, een weten dat alles er is met een reden en dat achter alles universele liefde woont. Daarom doe ik ook zo graag de metta bhavana-meditatie; of heartfulness als je het moderner wil horen klinken. Het beoefenen van universele onvoorwaardelijke liefdevolle vriendelijkheid. Wat ik ervaar als het pure zijn en bestaansrecht van de mens.

Toen ik contact nam met La Verna voor een kennismakingsgesprek, was eigenlijk dat gevoel de basis. De teksten in het tijdschrift spraken me aan; de nieuwsbrief was vaak geladen met diezelfde liefdevolle energie. De kennismaking liep vlot; en toen Kristin me amper een week later vroeg of ik ook zelf wilde meewerken aan de organisatie, kon ik alleen maar Ja zeggen!  Ja vanuit een zielestroom, een connectie, een dieper liggend menselijk Licht, dat wellicht goddelijk is van oorsprong (wat dat dan ook moge betekenen).  Een lichtpunt zijn, een baken, voor wie in het duister tast, dàt is wat mij doet glimmen. En samen met alle mensen van La Verna zijn we een heldere vuurtoren voor wanneer er storm dreigt op zee. Met een bemoedigende glimlach van hou vol, je bent niet alleen, het einde is in zicht.