Lieve lezers,
Met de jaarwisseling vlakbij vind ik het fijn om terug te blikken op 2011.
Het was een goed jaar voor La Verna. Niet dat er spectaculaire dingen zijn gebeurd, maar van binnenuit is er een energie voelbaar die stevig en betrouwbaar is.
Sinds januari hebben wij een professionele werkkracht. Dat geeft onze beweging een gezonde basis. Die aanwerving was enkel mogelijk dankzij jullie steun. We hopen op jullie te kunnen blijven rekenen, want het zou fijn zijn indien we het urenpakket van Pat nog wat zouden kunnen uitbreiden.
Onze vele vrijwilligers blijven de beweging dragen op een liefdevolle en doortastende manier. In totaal zijn er een zeventigtal vrijwilligers actief binnen La Verna. Eerst en vooral is er het bestuur dat het dagelijks reilen en zeilen van La Verna draagt. Dan is er Leen, die alles vanaf de zijlijn volgt en meedraagt en zorgt voor de realisatie van het tijdschrift. Er zijn ook de vele mensen die de organisatie van de maandelijkse viering in handen nemen, zowel inhoudelijk als praktisch; er zijn de gidsen die ons begeleiden op onze maandelijkse wandeling; er is het groepje dat om de drie maanden zorgt voor de verzending van het tijdschrift; ...
We zijn dan ook bijzonder blij met het goede nieuws dat we een erkenning kregen als autonome vrijwilligersorganisatie. Dit betekent dat we vanaf 2012 een subsidie ontvangen van het Ministerie van Welzijn. Dit bedrag is een heel welgekomen steun voor onze vrijwilligerswerking.
Ook in mijzelf voelde ik een innerlijke beweging. Onlangs trof mij een citaat van Goethe: “Tot men zich werkelijk inzet, is er aarzeling, de kans om zich terug te trekken, en altijd ondoelmatigheid bij alles wat men onderneemt. Zodra men iets onherroepelijk op zich neemt en zijn schouders eronder zet, komt ook de Voorzienigheid in beweging. Het besluit brengt een hele reeks gebeurtenissen voort. Wat u ook kunt doen of denkt dat u kunt doen, begin eraan. In durf liggen genialiteit, kracht en magie besloten.”
Wat mij vooral treft in dit citaat zijn de woorden: 'aarzeling’, ‘de kans om zich terug te trekken'. Met hoeveel passie en overtuiging ik La Verna de voorbije jaren ook heb geleid, steeds was er op de achtergrond de geruststellende gedachte dat ik mij kon terugtrekken, dat ik ermee kon stoppen.
Het stemmetje in mij dat zit zei, is het voorbije jaar heel stil geworden. Het lijkt alsof ik die geruststelling niet meer nodig heb. Alsof ik meer en meer kan ontspannen in wat ik doe en in waar we voor staan. Die ontspanning geeft op haar beurt veel energie.
Met de veranderende tijdsgeest zien meer mensen de waarde van La Verna. Velen voelen hoe belangrijk het is om je leven af te stemmen op wie je bent en te leven naar je eigen overtuiging, ook al loop je daarmee het risico afgewezen te worden, in een onzekere situatie terecht te komen of minder te verdienen. Vele mensen verlangen de hoofdweg te verlaten waarlangs zovelen op tocht zijn, omdat ze voelen dat ze op die weg niet in verbinding komen met hun uniciteit, met wie ze echt zijn. Steeds meer mannen en vrouwen voelen de kracht om zich op een zijpad te begeven, waar ze hun vertrouwde omgeving moeten verlaten en waar ze de eenzaamheid ervaren. Het is een heilzame eenzaamheid omdat ze daar in het gezelschap zijn van zichzelf. Toch is het belangrijk om daarbij steun te vinden van een groep die je aanmoedigt om jouw unieke weg te gaan en vanuit je hart te leven.
Het is wonderbaarlijk wat een groep mensen die openstaat voor wat komt, kan doen. Dat hebben we ervaren tijdens de voorbije inspiratiedagen, samen met 182 anderen.
De inzet van iedere spreker was voelbaar: elke lezing was een getuigenis van een persoonlijk geraakt-zijn, van de eigen passie. Ook de bezieling van de 'entertainers' van de avondactiviteiten werkte door. Doorheen het gebeuren was een vuur werkzaam, een zachte kracht die ons opende. Dat vuur maakte alles zo uniek. Mensen zeiden: “Deze inspiratiedagen waren als een warm bad.”
Ook ik heb echt genoten en nagenoten. Deze dagen gaven mij een diepe rust, een vertrouwen. En dat vertrouwen ervaar ik als een groot geschenk.
Dat geschenk geeft mij ook vertouwen in de toekomst. We gaan andere tijden tegemoet. Nieuwe tijden. We zullen met minder tevreden moeten zijn en er zal meer, of eerder anders, moeten worden gewerkt. Onze innerlijke kracht zal onze rijkdom worden en ons de richting wijzen. Het is niet erg dat we materiële rijkdom moeten inleveren als er andere rijkdom in de plaats komt. Het kan ook andersom werken: door het verlies van materiële rijkdom zullen we misschien op zoek gaan naar innerlijke rijkdom.
We kunnen naar heel andere definities van geluk evolueren. Nu wordt geluk zo vaak gekoppeld aan presteren om te kunnen consumeren: te reizen, te gaan uit eten, te kopen, uit te gaan, ... Het adagium luidt: hoe meer we hebben, hoe meer we kunnen doen, hoe gelukkiger we zijn! Concurrentiestrijd en individualisme horen hierbij.
Geluk kan iets heel anders zijn. Als we ons bewust worden van de samenhang van allen en alles, dan maakt iedere bijdrage aan het geluk van een ander onszelf ook gelukkig. Dan wordt de inzet voor anderen geen opgave maar een geschenk. Tenminste als die inzet niet voorkomt uit een verplichting, maar uit een beweging van het hart.
Ook op maatschappelijk vlak kan dit bewustzijn leiden tot keuzes die ons gelukkig maken: een eerlijker verdeling van de rijkdom zal ons genezen van de angst voor tekort en van de hardheid van hebzucht; een duurzamer economie die de aarde heelt, zal ook onszelf helen.
Deze houding zal veel transformeren: werken wordt dan niet alleen een manier om geld te verdienen, maar een uiting van onze persoonlijke creatieve bijdrage aan de maatschappij. Dan kunnen we gerust lang werken, omdat het werk ons niet zal uitputten, maar integendeel voeden. Mensen zijn nu vaak zo moe omdat het werk hen van zichzelf vervreemdt.
De crisis is een kans; ze nodigt ons uit de echte vragen te stellen. Niet de vraag 'hoe kunnen we meer verwerven om meer mogelijkheden te hebben?', maar wel 'wat is de zin van wat ik doe en hoe draagt het bij tot meer heil en geluk voor iedereen?'. De crisis brengt een grondig schoonmaakproces met zich mee. Verouderde succesformules zullen losgelaten moeten worden om plaats te maken voor het nieuwe.
Na de winter komt de lente. De natuur leert het ons. Ook in ons hart kan deze transformatie gebeuren. Je kan aan jezelf de vraag stellen: wat maakt mij echt gelukkig? Hoe kan ik een ander echt gelukkig maken? Voel wat als antwoord komt en leef ernaar…
Ik wens jullie een zalige kersttijd en frisse ogen om het nieuwe jaar in te gaan.
Kristin Vanschoubroek
Voorzitter La Verna
